• سيد عباس مدرسي يزدي

  • نام پدر :سيد يحيي

    شهر محل سکونت :قم

    درجه علمی :اجتهاد

    مذهب : تشيع

    ملیت : ايراني

    تخصص :

  • تحصيلات حوزوي
    مقدمات: صرف و نحو: سيد يحيي مدرسي يزدي (پدر)،
    سيوطي: سيد حسين مدرسي،
    لمعه: سيد مهدي مدرسي و شهيد سيد اسدالله مدني
    سطح
    مكاسب: سيد محمدباقر محلاتي
    كفايه: سيد مرتضي فيروزي و شيخ مرتضي خلخالي
    خارج فقه و اصول
    سيد عبدالكريم كشميري، سيد يحيي مدرسي‌ (پدر)، سيد محسن حكيم، سيد محمود شاهرودي، شيخ حسين حلي، ميرزا هاشم آملي، ميرزا باقر زنجاني، ميرزا حسن بجنوردي، سيد ابوالقاسم خويي)


  • آثار مرتبط:
  • استاد حوزه)

    فعاليتها:
    تدريس علوم ديني، تأليف و تحقيق)
  • شرح مقالات الاصول آقا ضياءالدين عراقي (8 جلد)، توضيح المسائل، نموذج العروة الوثقي (5 جلد)، استفتائات، رساله بانوان، ولايت فقيه
  • اساتيد
  • سيد ابوالقاسم خويي، ميرزا حسن بجنوردي، ميرزا باقر زنجاني، ميرزا هاشم آملي، شيخ حسين حلي، سيد محسن حكيم، سيد عبدالكريم كشميري، سيد مهدي مدرسي، سيد يحيي مدرسي يزدي، سيد حسين مدرسي، سيد محمدباقر محلاتي، شهيد سيد اسدالله مدني، سيد مرتضي فيروزي، شيخ مرتضي خلخالي.

  • آيت‌الله سيد عباس مدرسي يزدي در سال 1322 هـ .ش برابر با 1362 هـ .ق در خانواده‌اي اهل علم و فضل در نجف اشرف به دنيا آمد. سيد عباس پيش از ورود به حوزه علميه نجف، نزد استادان مختلفي به آموختن قرآن، خط و رياضيات پرداخت. سپس به تحصيل علوم حوزوي روي آورد. وي مقدمات را نزد پدر بزرگوارش سيد يحيي مدرسي و نيز سيد مهدي و سيد حسين مدرسي و شهيد سيد اسدالله مدني آموخت. آنگاه سطوح عاليه را نزد حضرات سيد محمدباقر محلاتي، سيد مرتضي فيروزي و شيخ مرتضي خلخالي فرا گرفت. آيت‌الله مدرسي پس از اتمام دروس سطح در حلقه درس و بحث آيات عظام سيد ابوالقاسم خويي، سيد محمود شاهرودي، ميرزا باقر زنجاني، ميرزا حسن بجنوردي، ميرزا هاشم آملي، شيخ حسين حلي، سيد محسن حكيم و سيد عبدالكريم كشميري شركت كرد و از خرمن دانش آن بزرگان خوشه چيد. وي ضمن تحصيل از تدريس نيز غافل نبود و پس از پايان دروس، سطوح قبلي را تدريس مي‌كرد.ايشان دو بار به قم سفر كرده‌اند، دفعۀ اوّل در سال ۱۳۵۲ هجري شمسي به قم تشريف آوردند و حدود يك سال در اين شهر مقدّس اقامت داشتند و در همان وقت از دروس فقه و اصول حضرت آية‌الله‌العظمي حاج ميرزا‌ هاشم آملي (قدس سرّه) استفاده مي‌كردند. دفعۀ دوّم در محرّم سال ۱۴۰۶ هجري قمري بود كه به طور كامل به قم مقدّس مهاجرت كردند. هر چند كه علماء نجف مايل نبودند كه ايشان نجف را ترك كنند با اين حال ايشان در سال ۱۴۰۵ هجري قمري به عمره مشرّف شدند و از عمره به سوريّه رفتند و از سوريّه به ايران، هجرت كردند و با حضور خود در حوزۀ علميّه قم، قلوب علماء و طلاب را شاد كردند