• سيدحسين طباطبايي قمي

  • نام پدر :سيد محمود

    شهر محل سکونت :مشهد

    درجه علمی :اجتهاد

    مذهب : شيعه

    ملیت : ايراني

    تخصص :

  • مقدمات
    قم
    سطح
    در تهران
    خارج فقه و اصول
    ميرزا حسن شيرازي
    علي مدرسي
    ميرزا ابوالحسن جلوه
    شيخ فضل الله نوري
    ميرزا محمدحسن آشتياني
    ميرزا محمود قمي
    ميرزا هاشم رشتي
    شيخ علي نوري
    عبدالحسن مدرس رياضي
    ابوالحسن كرمانشاهي
    علي اكبر حكمي يزدي
    ميرزا محمد تقي شيرازي
    ميرزا حبيب الله رشتي
    آخوند ملا علي نهاوندي
    شيخ محمدكاظم خراساني (آخوند خراساني)
    سيد احمد كربلايي)


  • آثار مرتبط:
  • استاد حوزه
    مرجعيت و رهبري شيعيان)

    فعاليتها:
    مبارزه عليه رژيم پهلوي
    مبارزه با كشف حجاب
    اقامه نماز جماعت
    تدريس و تأليف
    تبليغ احكام و آيين اسلام)
  • . حاشيه بر عروة الوثقي (ازاول تقليد تا بخشي از احكام نماز)
    2. حاشيه بر رساله ارث و نفقات
    3.حاشيه بر رساله ربائيه رضاعيه
    4. حاشيه بر صحة المعاملات
    5. مناسك حج
    6. طريق النجاة
    7. منتخب الاحكام
    8. هداية الانام في المسائل الحلال و الحرام (رساله الحكام)
    9. ذخيرة الاحكام و كتابهاي ديگر
  • اساتيد
  • .ميرزا حبيب الله رشتي.
    حاج آقا رضا همداني
    .آخوند ملا علي نهاوندي
    .شيخ محمد كاظم خراساني شيخ محمد كاظم يزدي
    سيد احمد كربلائي
    ميرزا حسن شيرازي
    علي مدرسي
    ميرزا ابوالحسن جلوه
    شيخ فضل الله نوري
    ميرزا محمدحسن آشتياني
    ميرزا محمود قمي
    ميرزا هاشم رشتي
    شيخ علي نوري
    عبدالحسن مدرس رياضي
    ابوالحسن كرمانشاهي
    علي اكبر حكمي يزدي
    ميرزا محمد تقي شيرازي
    ميرزا حبيب الله رشتي
    آخوند ملا علي نهاوندي
    شيخ محمدكاظم خراساني (آخوند خراساني)
    سيد احمد كربلايي

  • آيت الله سيد حسين طباطبائي قمي، مرجع بزرگ شيعه، مبارز خستگي ناپذير دوران رضا خان پهلوي، در 28 رجب سال 1282 هـ.ق  برابر با 1242 ه‍. ش در خانواده اي متدين در قم به دنيا آمد. نسب او با 28 واسطه به امام حسن مجتبي مي رسد. سيد حسين تحصيلات ابتدايي را از مكتب خانه هاي قم شروع كرد. سپس به تحصيل علوم ديني پرداخت و  درس هاي مقدماتي صرف و نحو و منطق را در قم آموخت. آنگاه براي تكميل تحصيلات به تهران رفت و دوره سطح، معالم، قوانين، شرح لمعه، رسائل و مكاسب را خواند. وي در 22 سالگي به سفر حج مشرف شد. و در برگشت از مكه، به نجف رفت و پس از زيارت نجف و كربلا به سامرا رفت و در مجلس درس آيت الله ميرزا حسن شيرازي (ميرزاي بزرگ) شركت كرد. آيت الله قمي مدت 2 سال در سامرا اقامت كرد، سپس به تهران برگشت و در مدت 5 سال از محضر آيات عظام علي مدرس، ميرزا ابوالحسن جلوه، شيخ فضل الله نوري، ميرزا محمد حسن آشتياني، ميرزا محمود قمي، ميرزا هاشم رشتي، شيخ علي نوري، عبدالحسن مدرس رياضي، ابوالحسن كرمانشاهي و علي اكبر حكمي يزدي كسب فيض كرد. سپس به حوزه علميه نجف رفت و از محضر علماي بزرگ آنجا، بهره هاي فراواني برد. وي در سال 1321 هـ.ق به سامرا مهاجرت كرد و به طور جدي و مستمر در محضر ميرزا محمد تقي شيرازي، مراتب عالي علمي را يكي پس از ديگري، پشت سرگذاشت. استادش آيت الله شيرازي عنايت ويژه اي به او داشت و مقلدان خود را در مسائل احتياطي به ايشان، ارجاع مي داد. اين امر نشان دهنده اين بود كه در آينده، او اعلم مجتهدان زمان است. در پي درخواست مردم مشهد از ميرزا محمد تقي شيرازي براي فرستادن عالمي با تقوا و مجتهدي دانا و توانا به مشهد، ايشان  آيت الله قمي را براي اين امر مناسب دانست و سفر به مشهد و اقامت در آن جا را به وي پيشنهاد كرد. سيد حسين پذيرفت و پس از ده سال سكونت در سامرا، به سوي مشهد رهسپار شد. او درسال 1331 هـ.ق، با رفتن به مشهد، به تحصيل 40 ساله خود خاتمه داد و با پشتوانه علمي گرانقدري براي رهبري و زعامت مردم، آمادگي خود را اعلام كرد. آيت الله قميدر نخستين روزهايي كه به مشهد رسيد، با برپايي نماز جماعت،  با مردم ارتباط برقرار مي كرد، به سئوالات مردم پاسخ مي داد، به وضعيت محرومان و مستضعفان رسيدگي مي كرد و نيز زعامت حوزه علميه مشهد را برعهده گرفت. ايشان در طول مدت اقامتش در مشهد به سئوالات شرعي مردم پاسخ مي داد ولي از مطرح شدن نام خود و پذيرش مرجعيت و انتشار رساله عمليه، پرهيز مي كرد. تا اينكه با اصرار مردم و مراجعه عده زيادي از متدينان، رساله احكام فارسي ايشان در سال 1351 به نام «مجمع المسائل» به چاپ رسيد. آيت الله قمي كه با واكنشي شجاعانه، در برابر اقدامات ضد مذهبي رضاخان پهلوي و رژيم او، چون مسأله كشف حجاب، مدارس مختلط دختران و پسران و غيره در صحنه سياست به طور عملي حاضر بود، از اين رو، براي اعتراض، به تهران رفت. ايشان پس از قيام خونين مسجد گوهرشاد، مدتي را در تهران توقيف و در نهايت در سال 1354 هـ.ق به عراق تبعيد شد، از آن به بعد مركز مرجعيت ايشان به كربلا انتقال يافت.. حوزه علميه كربلا كه در آن زمان با رحلت آيت الله ميرزا محمد تقي شيرازي رو به ضعف نهاده بود، با ورود و استقرار ايشان، دوباره رونق گرفت. آيت الله قمي جمعي از فضلا و مدرسان بزرگ حوزه نجف را چون حضرات آيات ميلاني، سيد ابوالقاسم خويي، سيد علي بهبهاني، ميرزا مهدي شيرازي، سيد صدرالدين جزايري را دعوت كرد و براي تدريس و پيشرفت علمي حوزه علميه كربلا، از آنها كمك خواست. به دنبال تلاش بي وقفه اين مجتهد بزرگ، وضع حوزه تغيير يافت و جلسات درس و بحث بار ديگر رونق گرفت. ايشان نيز در كنار اداره حوزه و تدريس طلاب علوم ديني، به زعامت و رسالت عظيم مرجعيت پرداخت. علما و مجتهدان نجف اشرف با از دست دادن آيت الله سيد ابوالحسن اصفهاني، براي سپردن مرجعيت عامه و سرپرستي حوزه كهن نجف، اصرار فراوان به ايشان كردند كه قبول اين مسئوليت واجب است. آن پير وارسته كه چاره اي جز پذيرش اين دعوت نداشت، راهي شهر نجف شد و از آنجا كه ايشان اين مسئوليت را براي دين و تقواي خود خطرناك مي ديد، از خدا خواست كه اگر مردن براي دين و آخرتش بهتر است، مرگ او را برساند. وقتي هم كه متوجه شد كه از آيت الله بروجردي دعوت شده تا به نجف بيايد و زعامت حوزه را به عهده بگيرد فرمودند: «اي كاش زودتر مي آمد و اين مسئوليت را به عهده مي گرفت و من به كربلا برمي گشتم و به كارهاي خود مشغول مي شدم». ايشان سه ماه بعد از رحلت آية الله سيد ابوالحسن اصفهاني در سال 1366 قمري به رحمت ايزدي پيوست. آيت الله قمي ضمن تحصيل به تدريس و تأليف نيز اشتغال داشت و آثاري چند از ايشان به يادگار باقي مانده است كه از آن جمله مي توان به طريق النجاة، مناسك حج، منتخب الاحكام اشاره كرد