• بهاء الدين محلاتي

  • نام پدر :جعفر

    شهر محل سکونت :----

    درجه علمی :

    مذهب : شيعه

    ملیت :

    تخصص :

  • مقدمات
    شيخ جعفر محلاتي (پدر)
    سطح
    سيد اسماعيل كازروني
    خارج فقه و اصول
    سيد ضياءالدين عراقي
    سيد ابوالحسن اصفهاني
    ميرزا محمدحسين نائيني
    ميرزا محمدصادق مجتهد شيرازي)


  • آثار مرتبط:
  • رياست حوزه علميه فارس
    رهبري ديني و سياسي شيعيان
    استاد حوزه
    مرجعيت)

    فعاليتها:
    اعزام مبلغ به شهرها و روستاها
    تدريس و پرورش طلاب
    ارتباط با جوانان و بحث و بررسي مسائل اعتقادي، سياسي و مسائل روز
    مبارزه سياسي عليه استعمار و طاغوت
    حمايت از ملي شدن صنعت نفت
    حمايت از امام خميني در ماجراي قيام 15 خرداد 42 تا پيروزي انقلاب اسلامي)
  • 1.رهنماي حق
    2.اصول مذهب شيعه
  • اساتيد
  • ميرزا محمدحسين نائيني
    ميرزا محمدصادق مجتهد
    سيد ضياءالدين عراقي
    سيد ابوالحسن اصفهاني
    سيد اسماعيل كازروني
    شيخ جعفر محلاتي

  • آيت‌الله شيخ بهاء‌الدين محلاتي، از روحانيون برجسته استان فارس، در سال 1314 هـ .ق، برابر با 1274 خورشيدي در خانواده‌اي دانشور و پرهيزكار در نجف اشرف ديده به جهان گشود.بهاء‌الدين در كودكي به همراه پدر عالمش شيخ جعفر محلاتي كه از شاگردان مرحوم آخوند خراساني و در كمال زهد و تقوا بود، به شيراز رفت. وي علاوه بر فضل و مقام علمي، مردي آزادي‌خواه و مخالف نفوذ دشمنان اسلام بود. او از رهبران مبارز با متجاوزان انگليسي در جنگ جهاني اول به‌شمار مي‌رود.شيخ بهاء‌الدين محلاتي، از نوجواني به تحصيل علوم ديني پرداخت و دروس مقدمات را نزد پدرش شيخ جعفر محلاتي و سطح را در نزد اساتيد حوزه علميه شيراز فرا گرفت. سپس به سطوح عالي و فلسفه و حكمت روي آورد و آنها را در محضر برخي ديگر از اعاظم از جمله سيد اسماعيل كازروني ادامه داد، به طوري‌كه در بيست سالگي جواني، فاضل و دانشمند بود.عشق به دانش‌اندوزي، وي را بر آن داشت تا در سال 1342 هـ .ق راهي حوزه علميه نجف اشرف شود. ايشان فارغ‌البال و با جديت تمام، سال‌ها در نزد اساتيد و بزرگان آن حوزه چون سيد ضياء‌الدين عراقي، سيد ابوالحسن اصفهاني، ميرزا محمدحسين نائيني زانو زد و از مراتب علمي و اخلاقي آن فرزانگان بهره‌مند و به درجه اجتهاد نائل شد.آيت‌الله محلاتي پس از دريافت اجازه اجتهاد و روايت از اساتيد بزرگ حوزه نجف، بنا به دعوت والد ارجمندش به شيراز بازگشت و رياست حوزه علميه فارس را عهده‌دار شد. ايشان سال‌ها در مدرسه مقيميه شيراز به تدريس پرداخت و شاگردان مبرزي را تربيت كرد. وي در كنار تدريس، با اعزام مبلّغ به شهرها و روستاها فعاليت‌هاي فرهنگي گسترده‌اي در سطح استان آغاز كرد كه بركات بسياري به همراه داشت.آيت‌الله محلاتي ارتباط نزديكي با جوانان داشت. ايشان با تشكيل جلسات بحث و بررسي مسائل عقيدتي، آموزشي و تربيتي كه با حضور فرهنگيان و دانشگاهيان صورت مي‌گرفت، خدمت بزرگي به ارتقاي فكري آنان كرد. بسياري از آن جوانان بعدها در سمت‌هاي مديري و دبيري نقش ارزنده و مثبتي را در حوزه مسئوليت خود، ايفا كردند. مباحث آن جلسات، بعدها به صورت كتابي تحت عنوان رهنماي حق مكرر به چاپ رسيد و در دسترس عموم قرار گرفت.آيت‌الله محلاتي فقيهي برجسته و آگاه به مسائل سياسي زمان خود بود. در مبارزات سياسي سابقه‌اي طولاني دارد. ايشان زماني كه بيست ساله بود، در ماجراي قيام دليران تنگستان به همراه پدرش آيت‌الله شيخ جعفر محلاتي به تنگستان رفت و در مبارزه عليه نيروهاي انگليسي و اخراج آنان از بوشهر شركت كرد. همچنين هنگامي كه آيت‌الله كاشاني فتواي ملي شدن نفت را صادر كرد ايشان در تأييد آن، بيانيه‌اي صادر كرد و حمايت خود را ابراز داشت.آيت‌الله محلاتي در ماجراي قيام پانزده خرداد 1342، نيز از حاميان امام خميني بود و در اعتراض به دستگيري امام، تعطيل عمومي اعلام كرد و از عموم مردم شيراز خواست در مسجد نو اجتماع كنند تا حقايقي را به اطلاع آنان برساند.رژيم شاه كه از ترس قيام عمومي مردم فارس به وحشت افتاده بود؛ آيت‌الله محلاتي و برخي از نزديكان ايشان و گروهي از روحانيان متنفد شيراز را دستگير نمود و با انتقال به تهران، آنها را در سلول‌هاي انفرادي زنداني كرد. ايشان در حوادث مختلف دوران انقلاب، با تمام وجود حضور جدي داشت و پس از پيروزي انقلاب اسلامي نيز هماره از حاميان امام خميني و نظام مقدس جمهوري اسلامي بود.آيت‌الله محلاتي، عالمي عامل، فقيهي فاضل، زاهد، متواضع و دورانديش بود. اخلاق و رفتارش، يادآور شيوه زندگي اولياي الهي بود. در بخشش و بزرگواري زبانزد بود. كينه افراد را به دل نمي‌گرفت و هرگز درصدد تلافي با اشخاصي كه برايش ايجاد مزاحمت مي‌كردند برنمي‌آمد. با اينكه از روحانيون تراز اول آن منطقه به‌شمار مي‌رفت، ولي زندگي ساده‌اي داشت و تا آخر عمر، مستأجر بود و براي خود خانه‌اي نخريد.اين فقيه فرزانه، عشق و علاقه ويژه‌اي به خاندان رسالت داشت. همواره مجلس سوگواري و عزاداري سيد‌الشهدا(ع) به پا مي‌داشت و بر مصائب آن حضرت اشك مي‌ريخت. در روز عاشورا منبر مي‌رفت و با سخناني كه از عمق وجودش برمي‌خاست، حاضران را به خلوص و پارسايي دعوت مي‌كرد.آيت‌الله‌ محلاتي پس از عمري خدمت به اسلام و مسلمانان، در اسفند 1359خورشيدي در پي عارضه قلبي به يكي از بيمارستان‌هاي شيراز منتقل گرديد. در سوم مرداد سال 1360 با كارنامه‌اي درخشان، خاكيان را بدرود گفت و به جمع عرشيان پيوست و در جوار مرقد امامزاده علي بن حمزه شيراز به خاك سپرده شد.