• سيد احمد كربلايي تهراني

  • نام پدر :ابراهيم

    شهر محل سکونت :----

    درجه علمی :

    مذهب : شيعه

    ملیت :

    تخصص :

  • مقدمات
    سيد ابراهيم كربلايي تهراني (پدر)
    سطح
    خارج فقه و اصول
    علامه ميرزا حسين خليلي تهراني
    آيت‌الله ميرزا حبيب‌الله رشتي
    آخوند سيد كاظم خراساني
    ميرزا محمدحسن شيرازي (ميرزاي بزرگ)
    عرفان
    ملا حسين‌قلي همداني)


  • آثار مرتبط:
  • استاد حوزه)

    فعاليتها:
    زعامت و مرجعيت)
  • 1.لَهُ مؤلفات في الفقه و الاصول
    2.چهارنامه (دستورالعمل‌هاي توحيدي و عرفاني)
    3.رساله محكمات بين علمين
  • اساتيد
  • ميرزا محمدحسن شيرازي (ميرزاي شيرازي بزرگ)
    آخوند خراساني (سيد محمدكاظم خراساني)
    ميرزا حبيب‌الله رشتي
    ميرزا حسينقلي همداني
    ميرزا حسين خليلي تهراني
    سيد ابراهيم كربلايي تهراني

  • فقيه وارسته، آيت‌الله سيد احمد كربلايي تهراني در خانواده‌اي دانش‌پرور، اواسط قرن 13 هـ .ق در كربلا ديده به جهان گشود. سيد احمد مراحل رشد و تعالي را تحت نظارت پدري دانشور و پارسا به نام سيد ابراهيم سپري كرد. آنگاه در نوجواني در حوزه علميه كربلا به فراگيري علوم اسلامي پرداخت.از آنجا كه حوزه علميه نجف اشرف از دير باز، خاستگاه برجسته‌ترين استادان علوم معقول و منقول؛ از رونق و جاذبه ويژه‌اي برخوردار بود. ازاين‌رو، سيد احمد كربلايي با كوله‌باري از عشق و اميد راهي آن حوزه مقدسه شد و با تلاش روزافزون، سطوح عالي و دروس خارج فقه و اصول را در محضر بزرگاني چون علامه ميرزا حسين خليلي، ميرزا حبيب‌اللّه رشتي، آخوند سيد محمدكاظم خراساني و ميرزا محمدحسن شيرازي معروف به ميرزاي بزرگ پي گرفت. وي پس از آنكه در اين علوم تبحري تمام و كمال يافت و صاحب‌نظر شد، در محضر عالم عارف ملاحسينقلي همداني حاضر شد تا اينكه به درجات والايي از معنويت و عرفان ناب شيعي دست يافت.اين فقيه وارسته در پي كوشش پي‌گير و پشتكار فراوان در رديف يكي از معروف‌ترين و بر‌جسته‌ترين اساتيد حوزه علميه نجف اشرف قرار گرفت. ازاين‌رو، گروهي از دانش‌پژوهان و دل‌سوختگان وادي عشق، پروانه‌وار به گرد اين شمع فروزان جمع شده و در حوزه فقه، اصول، حكمت، اخلاق و عرفان، بهره‌هاي فراوان بردند. بزرگاني كه در مهد تربيتي اين استاد وارسته، پرورش يافتند، نمادي از دانش و عرفان و وارستگي بودند. بزرگ‌مرداني چون سيد علي آقا قاضي طباطبايي، ميرزا مهدي غروي اصفهاني، شيخ محمدتقي بافقي از شاهكار‌هاي تربيتي اين استاد فرزانه‌اند.براي آشنايي با ژرفاي علمي و انديشه‌هاي عرفاني و حالات معنوي اين استاد فرزانه، به نقل سخنان شيخ آقا‌بزرگ تهراني در كتاب نقباء البشر مي‌پردازيم: «او يكي از ياران و شاگردان ويژه عارف كبير ملاحسينقلي همداني بود. او يگانه روزگار خويش بود. در مراتب دانش، رفتار، سير و سلوك، زهد، ورع، تقواطلبي، شناخت خداوند متعال و ترس از خداوند...» علامه طباطبايي(ره) نيز در آغاز رساله محاكمات آورده است: «... در علوم ظاهري و باطني مكاني مكين و مقامي امين اشغال نمود و بعد از مرحوم آخوند (ملا حسينقلي همداني) در عتبه مقدس نجف اشرف اقامت گزيده و به درس فقه اشتغال ورزيده و در معارف الهيه و تربيت مردم يد بيضا نشان مي‌داد و جمع كثيري از بزرگان و وارستگان به يمن تربيت و تكميل آن بزرگوار، قدم در دايره كمال گذاشته...». ‌اين عارف نامدار، بر اثر خلوص و بندگي خداي متعال، از حجاب‌ها و پرده‌هاي طبيعت و عالم ماده عبور كرده و به مراحل والايي از معنويت دست يافته بود. به هنگام عبادت و نيايش آن‌قدر اشك مي‌ريخت كه به «بكاء» معروف شد. اين عارف نامدار و سالك الي‌الله، پس از سال‌ها تلاش علمي، در سال 1292ه‍ . .ش برابر با 27 شوال 1332 هـ .ق در نجف اشرف چشم از جهان فاني فرو بست و در صحن شريف امير‌المؤمنين علي(ع) به خاك سپرده شد.