• محمد طباطبايي فشاركي

  • نام پدر :ابوالقاسم

    شهر محل سکونت :----

    درجه علمی :

    مذهب : شيعه

    ملیت : ايراني

    تخصص :

  • مقدمات
    سيد ابراهيم فشاركي معروف به كبير (برادر)
    سطح
    آيت‌الله فاضل اردكاني
    حسن بن سيد مجاهد
    خارج
    ميرزا محمدحسن شيرازي (ميرزاي شيرازي اول))


  • آثار مرتبط:
  • استاد حوزه)

    فعاليتها:
    تبليغ و ارشاد
    تدريس)
  • 1.رسالة الخلل
    2.رسالة اصالة البرائة
    3.الفروع المحمديه
    4.الخيارات
    5.الاغسال
    6.شرح اوائل رساله البرائة شيخ انصاري
    7.مجموعه رسالاتي در فقه
  • اساتيد
  • ميرزا محمدحسن شيرازي
    حسن بن سيد مجاهد
    سيد ابراهيم فشاركي (برادر)

  • آيت‌الله سيد محمد طباطبايي فشاركي از علماي جليل‌القدر شيعه در سال 1253 هـ .ق، برابر با 1217 خورشيدي قرن 13 در خانواده‌اي متدين و آشنا با فرهنگ قرآن و عترت، در فشارك يكي از روستاهاي توابع اصفهان متولد شد.  او نبوغ و استعداد بسياري داشت. پدرش ميرزا ابوالقاسم از اينكه كودكش بتواند در شمار عالمان بزرگ دين و ستارگان آسمان دانش و معرفت بدرخشد بسيار خرسند بود، اما به ناگاه بيماري سختي به سراغ پدر آمد و روح پاكش به سوي قدسيان پركشيد.  سيد محمد با همه سختي‌ها از هدف مقدسش كه تحصيل علوم اسلامي و معارف ديني بود باز نماند و به همراه كارواني از زائران حسيني عازم كربلا شد. وي با جديت تمام، محضر اساتيد و فرزانگان علم و عمل را غنيمت شمرده و چندي در كربلا از حوزه درسي آيت‌الله فاضل اردكاني، حسن بن سيد مجاهد بهره برد. سپس ميرزا محمدحسن شيرازي، با آن فراست و تيزبيني خاصي كه داشت، در اولين برخوردش با سيد محمد نوجوان لياقت و توانايي لازم را در چهره او ديد و وي را به شاگردي خويش پذيرفت. اين آشنايي، تحول بزرگي در مسير زندگي علمي و اجتماعي سيد محمد فشاركي ايجاد كرد؛ به گونه‌اي كه از خواص و نزديكان ميرزاي شيرازي شد. ارتباط اين استاد و شاگرد، طوري بود كه ميرزاي شيرازي در مصالح اجتماعي و حل مشكلات جامعه، با وي مشورت مي‌كرد. او تدريس و تربيت طلاب را به سيد محمد فشاركي واگذار كرده بود.  آيت‌الله فشاركي به درس و بحث، اهميت فراواني مي‌داد و همواره درصدد بود كه طلبه‌ها در مسائل علمي تابع برهان و استدلال باشند. او سكوت شاگردان را در درس برنمي‌تافت و مي‌گفت: چرا اعتراض و انتقاد نمي‌كنيد؟ همين امر سبب شده بود تا شاگردانش از نظر علمي رشد بيشتري پيدا كنند. گفته مي‌شود حدود 300 نفر از علما و فضلا در درس او شركت مي‌كردند كه برخي از آنها از بزرگان حوزه به شمار مي‌روند.  امام خميني فرموده است: «استاد من آيت‌الله حائري گفتند كه ما درس مرحوم آيت‌الله فشاركي را نوشتيم و خدمتشان تقديم كرديم، بعد استاد گفت: «خوب نوشتيد، اما يك اشكال دارد، اشكال كار اين است كه مطالب مرا نوشتيد، ولي از خودتان اظهار نظر نكرديد. شاگرد بايد حرف استاد را بنويسد، بعداً يك خطي زيرش بكشد و مورد اشكال را مشخص كند، اين خود، نشانه اين است كه ذهن شاگرد بايد نقاد باشد.» او بر اين باور بود كه اشكال و انتقاد، فهم مطالب را عميق‌تر نموده و موارد مبهم را روشن مي‌كند. آيت‌الله سيد محمد فشاركي علاوه بر مقام علمي و جايگاه رفيع در نزد بزرگان حوزه، از لحاظ معنوي نيز مراحل والايي را طي كرده بود. ايشان انساني وارسته‌ بود كه با وجود رفعت علمي و معنوي‌اش، بسيار فروتن و متواضع بود. وي با اينكه از شاگردان خاص ميرزاي شيرازي بود، ولي پس از رحلت مرحوم ميرزا، هر چه علما و فقها اصرار كردند تا مرجعيت شيعه را به عهده بگيرد، زير بار نرفت و به ديگران ارجاع داد.   آيت‌الله سيد احمد زنجاني صاحب كتاب الكلام يجر الكلام نيز با واسطه از فرزند آيت‌الله سيد محمد فشاركي نقل كرده‌اند: پدرم توسط من به مرحوم آقا ميرزا محمدتقي شيرازي (دوم) پيغام داد كه اگر خودش را اعلم از من مي‌داند، بفرمايد تا من زن و بچه خود را به او ارجاع دهم. و اگر مرا اعلم مي‌داند، تقليد زن و بچه خود را به من ارجاع كند. وقتي اين پيغام را براي ميرزاي دوم بردم، تأمل كردند و فرمودند: خدمت آقا عرض كنيد كه خودشان چگونه مي‌دانند. اين سؤال را خدمت آقا عرض كردم، فرمود: برو عرض كن كه شما در اعلم بودن، چه چيز را ميزان قرار مي‌دهيد؟ اگر دقت ‌نظر، ميزان باشد شما اعلميد و اگر فهم عرفي، ميزان باشد، من اعلم هستم. من دوباره خدمت ميرزا رفته اين پيغام را رسانيدم. ايشان باز تأملي كرده و فرمودند: خودشان كدام يك از اينها را ميزان قرار مي‌دهند؟ برگشتم اين جواب را كه سؤال بود، ابلاغ كردم؛ آقا تأملي كرد و فرمود: دور نيست كه دقت‌ نظر، ميزان باشد. اين‌گونه آن فرزانه زاهد، شتر مرجعيت را كه با بار، بر در خانه‌اش زانو زده بود، از خود راند و به تدريس و تربيت طلاب پرداخت.  از جمله ويژگي‌هاي آن فقيه پرهيزكار، ارادت قلبي و توسل به اهل‌بيت رسول خدا(ص) بود. پس از ارتحال ميرزاي بزرگ، آيت‌الله فشاركي به نجف مهاجرت كرد و سال‌هاي آخر عمرش را در فشار اقتصادي و بيماري به سر برد تا اينكه در سوم ذي‌القعده 1316 قمري، در 63 سالگي درگذشت و در جوار بارگاه امام اميرمؤمنان امام علي(ع) مدفون شد.