• عطاءالله اشرفي اصفهاني

  • نام پدر :اسدالله

    شهر محل سکونت :كرمانشاه

    درجه علمی :اجتهاد

    مذهب : تشيع

    ملیت : ايراني

    تخصص :

  • تحصيلات حوزوي:
    مقدمات:
    ميرزا مصطفي، مقدمات، 1290 ـ 1292 هـ. ش، خميني شهر؛
    ميرزا مصطفي، ادبيات، 1293 ـ 1295 هـ. ش، اصفهان؛
    منطق:
    1293 ـ 1295 هـ. ش، اصفهان؛
    * سطح:
    آيت الله مدرس، ادبيات و سطح، 1295 ـ 1302 هـ. ش، 7 سال، اصفهان؛
    آيت الله سيد مهدي دُرچه اي، فقه و اصول، 1295 ـ 1302 هـ. ش، 7 سال، اصفهان؛
    ـ آيت الله سيد محمد فشاركي نجف آبادي، فقه و اصول، 1295 ـ 1302 هـ. ش، 7 سال، اصفهان؛
    -* خارج و فقه و اصول:
    1300 ـ 1302 هـ. ش، 2 سال، اصفهاني؛ آيت الله العظمي عبدالكريم حائري، 1302 ـ 1303 هـ. ش، 1 سال، قم؛ ــ
    ــ سيد محمد تقي خوانساري، 1303 ـ 1313 هـ. ش، 10 سال، قم؛
    -سيد صدرالدين صدر، 1303 ـ 1313 هـ. ش، 10 سال، قم؛
    - سيد محمد حجت كوه كمره اي، 1303 ـ 1313 هـ. ش، 10 سال، قم؛
    - ميرزا محمد فيض قمي، قم؛
    -محمد حسين بروجردي، 1324 ـ 1335 هـ ش، 10 سال، قم؛
    - توضيح: حضور آيت الله اشرفي در درس خارج مراجع سه گانه (خوانساري، صدر، حجت)، ده سال طول كشيده است كه ممكن است بين آن سه بزرگوار تقسيم شده باشد. البته ايشان مدت زمان بيشتري را در محضر آيت الله سيد محمدتقي خوانساري، به كسب دانش پرداخت.
    * فلسفه:
    امام خميني، اسفار اربعه -
    امام خميني، منظومه حكمت.)
  • * پيام حضرت امام خميني به مناسبت شهادت آيت الله اشرفي اصفهاني: «شهيد عزيز محراب اين جمعه ما [23 مهر 1361] از آن شخصيت هايي بود كه اين جانب يكي از ارادتمندان اين شخص والامقام بوده و هستم. اين وجود پر بركت و متعهد را قريب شصت سال است مي شناختم ; مرحوم شهيد بزرگوار حضرت حجت الاسلام و المسلمين حاج آقا عطاء الله اشرفي اصفهاني را در اين مدت طولاني به صفاي نفس و آرامش روح و اطمينان قلب و خالي بودن از هواي نفساني و ترك هوي و اطاعت امر مولا و جامعيت علم مفيد و عمل صالح مي شناسم. او درعين حال مجاهد و متعهد و قوي النفس بود. او در جبهه دفاع از حق، از جمله اشخاصي بود كه مايه دلگرمي جوانان و از مصاديق بارز «رجالٌ صَدقواما عاهَدوا اللَّه عليه» بود و رفتن او ثلمه بر اسلام وارد كرد و جامعه روحانيت را سوگوار نمود.» روزنامه جمهوري اسلامي 24/7/1361
    * حضرت آيت الله خامنه اي: «مرحوم آقاي اشرفي يك انسان دوست داشتني و مطلوب بود. اين عالم بزرگوار با آن وزانت علمي و مقبوليت، بسيار متواضع، با اخلاص، با صفا و بي ادعا بود، به طوري كه احترام و تجليل همگان را بر مي انگيخت.» روزنامه جمهوري اسلامي 22/7/1363
    * حضرت امام خميني (ره)، «هر وقت آقاي اشرفي اصفهاني را مي بينم به ياد خدا مي افتم» محراب خونين باختران، محمد اشرفي، ص 56
    * حجت الاسلام سيد احمد خميني: «ايشان عارف بزرگي بودند كه همانند حضرت امام، عرفان و اجتهاد را با مسايل اجتماعي زمان خود آميختند. حضرت امام، علاقه خاصي به آيت الله اشرفي اصفهاني به عنوان يك انسان الهي و به دور از هواهاي نفساني داشتند و بركات وجودي ايشان را براي مردم خطه باختران بسيار مثمر ثمر مي دانستند.» كيهان، 22/7/1370
    اكبر هاشمي رفسنجاني: «[شهيد اشرفي اصفهاني] مرد بزرگي كه حيات شان مايه تقويت اسلام و خدمت به مردم بود و شهادت شان مايه تقويت اسلام و خون شريف شان براي تداوم انقلاب مي جوشد.» روزنامه جمهوري اسلامي 23/7/1363
    * آية الله سيد شهاب الدين مرعشي نجفي: «هميشه قبل از اذان صبح كه به حرم حضرت معصومه (س) مشرف مي شدم، يا اولين نفر من بودم يا حاج آقاي اشرفي بودند.» پاسداران اسلامي، مهدي مشايخي، ص 70

    آثار مرتبط:
  • 1 ـ ممتحن دروس عمومي حوزه علميه قم از سوي آيت الله سيد حسين بروجردي، قم، 1330 ـ 1335 هـ.ش؛
    2 ـ نماينده آيت الله بروجردي، كرمانشاه، 1325 هـ. ش به بعد؛
    3 ـ نماينده امام خميني، كرمانشاه، 1342 هـ . ش؛
    4 ـ نماينده حضرت امام و امام جمعه كرمانشاه، كرمانشاه، 1358 هـ . ش تا هنگام شهادت؛
    5 ـ مسؤول اداره امور روحانيان اهل تسنن از سوي امام خميني، كرمانشاه، 1358 هـ . ش .)

    فعاليتها:
    1 ـ تأسيس حوزه علميه كرمانشاه، پس از 1335 هـ. ش؛
    2 ـ تجديد بناي مسجد حضرت ولي عصر (عج)، خميني شهر؛
    3 ـ احداث مسجد امام حسين (ع)، خميني شهر، 1361 هـ. ش؛
    4 ـ احداث مكتب الزهراء، خميني شهر، 1361 هـ. ش؛
    5 ـ تأسيس حوزه علميه امام خميني، كرمانشاه، 1360 هـ. ش؛
    6 ـ تأسيس و احداث مسجد النبي (ص)، كرمانشاه.؛
    7 ـ توسعه مسجد آيت الله العظمي بروجردي، كرمانشاه؛
    8 ـ حضور در عمليات مسلم بن عقيل، منطقه غرب (سومار)، 1361 هـ. ش؛
    9 ـ كمك گسترده به جبهه هاي جنگ، از آغاز جنگ تحميلي؛
    10 ـ تشكيل كميته آوارگان جنگ، كرمانشاه، 1360 هـ. ش؛
    11 ـ تلاش براي باز سازي مناطق جنگ زده به ويژه شهرستان گيلان غرب، 1361 هـ. ش؛
    12 ـ شركت در سيمنارهاي گوناگون وحدت شيعه و سنّي، كرمانشاه؛
    13 ـ امام جماعت مسجد جامع كرمانشاه، 1335 ـ 1361 هـ. ش؛
    14ـ سخنراني و انتشار اعلاميه و نوار بر ضد رژيم پهلوي، كرمانشاه، 1342 ـ 1357 هـ. ش؛
    15 ـ ديدار با علماي بزرگ براي آزاد سازي حضرت امام از زندان، قم و تهران، 1342 هـ. ش؛
    16 ـ تلاش براي معرفي حضرت امام به عنوان مرجع تقليد عامه، كرمانشاه، 1342 هـ. ش به بعد؛
    17 ـ تشكيل مراسم ضد نظام پهلوي و افشاگري در آن، كرمانشاه، 1342 هـ. ش به بعد؛
    18 ـ برگزاري گردهمايي اعتراض آميز به مناسبت شهادت حاج سيد مصطفي خميني، كرمانشاه، 1356 هـ. ش؛
    19 ـ راه اندازي راهپيمايي بر ضد رژيم شاه، كرمانشاه، مهر 1357 هـ. ش؛
    20 ـ دعوت براي راهپيمايي ها بر ضد رژيم شاه، كرمانشاه، عيد فطر 1357 هـ. ش؛
    21 ـ شركت گسترده در راهپيمايي ها، كرمانشاه، تاسوعاي 1357 هـ. ش؛
    22 ـ انتشار اعلاميه ي مشترك درباره خلع شاه از سلطنت، 1357 هـ. ش؛
    23 ـ شركت فعال در تحصن مسجد كوي دانشگاه تهران، تهران، 1357 هـ. ش.)
  • كتاب:
    1 ـ البيان، علوم قرآني، فارسي، 2 جلد؛
    ـ مجمع الشتات، اصول دين، عربي، 4 جلد؛
    3 ـ تفسير قرآن، تفسير آياتي درباره اميرالمؤمنين علي (ع)، فارسي؛
    4 ـ مجموعه اي پيرامون حروف مقطعه در قرآن، فارسي؛
    5 ـ غيبت امام زمان (عج)، فارسي؛
    6 ـ نماز جمعه، عربي.
    * تقرير
    1 ـ تقرير درس آيت الله العظمي حجت كوه كمره اي، فقه و اصول، 1303 ـ 1313 هـ. ش (تمام دروس معظم له)؛
    تقرير درس آيت الله العظمي خوانساري، فقه و اصول، 1303 ـ 1313 هـ. ش (تمام دروس معظم له)؛
    3 ـ تقرير درس حضرت آيت الله سيد حسين بروجردي، 12 سال.
  • اساتيد

  •  آيت الله شيخ عطاء الله اشرفي اصفهاني، در شعبان المعظم 1322 هـ ق برابر با 1281 هـ. ش در خانواده­اي اهل علم و تقوي در خميني شهر (سدِه) اصفهان به دنيا آمد. پدرش، ميرزا اسدالله از تبار ميرزا محمد جعفر از علماي معروف خميني شهر بود. جد بزرگ ايشان نيز از دانشمندان ديني جبل عامل بوده است. عطاء الله تحصيلات ابتدايي و مقدمات را در زادگاه خود پشت سر گذاشت و در 12 سالگي براي ادامه تحصيل، راهي اصفهان شد و نزديك به 10 سال، بخشي از مقدمات، سطح و دوره اي از درس خارج اصول را در اصفهان آموخت.وي در 1302 هـ. ش وارد قم گرديد. وي در سال اول حضور در قم، از محضر بنيان گذار حوزه علميه قم، آيت الله العظمي شيخ عبدالكريم حائري بهره مند گرديد و پس از درگذشت معظم له، از وجود مراجع عظام سه گانه (آيات عظام: سيد محمدتقي خوانساري، سيد محمد حجت و سيد صدرالدين صدر) بهره برد و مورد توجه ويژه آنان قرار گرفت. آيت الله اشرفي با وجود دوري از خانواده و زندگي در حجره به دليل تنگ دستي و فقر مالي، با اراده اي استوار، مدارج بالاي علمي را پيمود و پس از مدتي، از فضلاي سرشناس حوزه  علميه  قم گرديد. وي   در 40 سالگي، موفق به دريافت درجه  اجتهاد از آيت الله سيد محمد تقي خوانساري شد. بعدها مراجع ديگر تقليد نيز اجازات گوناگوني به ايشان اعطا كردند.  آيت الله اشرفي ضمن تحصيل به تدريس سطوح عالي حوزه پرداخت و شاگردان زبده اي پرورش داد. پس از ورود حضرت آيت الله بروجردي به قم و به دست گرفتن زعامت حوزه  علميه  قم، حلقه  درس معظم له، مشتاقان فراواني را به خود جذب كرد آيت الله اشرفي نيز با علاقه  بسيار در درس ايشان حاضر گشت و براي اين كه همه  مطالب درس را گرد آوري كند، از حضور در درس خارج ديگر مراجع تقليد خودداري كرد. ازاين رو، وي در طول 12 سال مطالب درس آيت الله بروجردي را گرد آوري كرد و به نگارش درآورد.  اين كار نزد دوستان و نزديكان، چنان تحسين برانگيز بود كه پس از آگاهي آيت الله بروجردي از اين موضوع، به حجره  آيت الله اشرفي آمدند و با مطالعه  يكي از جزوه ها، ايشان را مورد لطف و تفقد قرار دادند.  آيت الله اشرفي افزون بر درس آيت الله بروجردي، به مدت 10 سال از محضر مراجع سه گانه بهره برد و در درس فلسفه حضرت امام خميني نيز حاضر مي گشت. وي از جمله افراد مورد اعتماد آيت الله بروجردي بود و از سوي ايشان در سال 1330 هـ ش به عنوان ممتحن دروس عمومي حوزه برگزيده شدند.   اين فقيه فرزانه در سال 1335 هـ ش به دستور آيت الله بروجردي و پس از تاسيس حوزه علميه كرمانشاه، راهي آن شهر گرديد و به ارشاد مردم منطقه پرداخت. حضور موفق ايشان به گونه اي بود كه مردم كرمانشاه از آيت الله بروجردي، حضور هميشگي ايشان را در آن سامان خواستار شدند. وي نيز به دستور آيت الله بروجردي، در آن جا ماندگار گرديد. آيت الله اشرفي با آغاز قيام 15 خرداد 1342 هـ. ش، رهبري نهضت اسلامي را در كرمانشاه به عهده گرفت و به صورت آشكار و پنهان، زمينه قيام عمومي را فراهم كرد. پس از دستگيري حضرت امام خميني، وي به همراه يكي از فضلاي حوزه، به ديدار آيات عظام گلپايگاني و مرعشي نجفي رفتند و خواستار واكنش آنان در برابر دستگيري امام شدند.   آيت الله اشرفي يكي از شخصيت هايي است كه پس از درگذشت آيت الله فضل الله حكيم اعلميت امام خميني را اعلام كرد. فعاليت هاي آيت الله اشرفي براي رژيم خود كامه  پهلوي، بسيار گران آمد. از اين رو، با انواع فشارها، او را در تنگنا قرار داد و خواهان سكوت وي يا بيرون رفتن ايشان از كرمانشاه بود.   آيت الله اشرفي در هدايت مردم به سوي انقلاب و سازمان دهي راه پيمايي هاي مردمي در كرمانشاه بسيار كوشا بود به گونه اي كه حضرت امام خميني با ارسال نامه اي، از ايشان و مردم آن خطه سپاس گزاري كردند. براي نمونه، با وجود اين كه پيش از راه پيمايي بزرگ تاسوعاي سال 1357 هـ. ش، ايشان را به قتل تهديد كرده بودند، بدون واهمه در آن راه پيمايي شركت جُست.  تلاش ايشان در بي اعتبار كردن وجهه شاه به گونه اي بود كه با انتشار اعلاميه  مشتركي به امضاي حضرات آيات مدني، دستغيب، صدوقي و طاهري اصفهاني، شاه را فاقد وجاهت قانوني و شرعي دانستند. وي در تحصن روحانيان در مسجد دانشگاه تهران نيز نقش فعالي داشت.  پس از پيروزي انقلاب اسلامي، از سوي امام خميني به عنوان نماينده  تام الاختيار و امام جمعه  كرمانشاه، راهي آن ديار گرديد و در وحدت مردم و هم گامي آنان با نظام، نقش فراواني ايفا كرد.    پس از آغاز جنگ تحميلي وي در بازديد از مناطق جنگي و كمك به مهاجران جنگ و ديدار با مجروحان و معلولان، به ايثار گران جبهه و جنگ، روحيه اي مضاعف مي بخشيد. حضور پيوسته ايشان در مناطق جنگي به گونه اي بود كه پس از آزاد سازي خرمشهر، بي درنگ به آن جا رفت و سخنان پرشوري بيان كرد. وي حتي در عمليات مسلم بن عقيل شركت كرد و تنها با پافشاري شهيد فضل الله محلاتي بود كه از منطقه جنگي بيرون آمد. از فعاليت هاي برجسته آيت اللّه اشرفي، برگزاري سمينارهاي وحدت شيعه و سني بود كه امامان جمعه و جماعات استان و كشور را به هم گامي، همراهي و همدلي فرا مي خواند. اين اسوه بردباري و پايداري سرانجام پس از دوبار ترور ناموفق در 23 مهر 1361 هـ. ش در مسجد جامع كرمانشاه پيش از ايراد خطبه هاي نماز جمعه به دست منافقان كوردل به شهادت رسيد. پيكر پاك ايشان با حضور مسؤولان بلند پايه  كشور و حضور گسترده مردم، در كرمانشاه تشييع و بنا بر وصيت ايشان به اصفهان منتقل گرديد و در تشييع جنازه اي كم سابقه و با شكوه، در 25 مهر 1361 هـ. ش در گلستان شهداي تخت فولاد اصفهان به خاك سپرده شد.